Untitled

اهمیت سلامت روان سربازان

نویسنده : سرپاسیار یکم حسین مزدستان ـ زندان فردوس
چکیده
بهداشت روان در یگان‌های نظامی به لحاظ اهمیت حفظ و ارتقای سلامت جسمانی و روانی پرسنل نظامی و بهره‌روری و افزایش توان رزمی نیروهای مسلح از اهمیت غیر قابل اجتنابی برخوردار است. بنابراین ارائه‌ی برنامه‌های آموزشی در خصوص ارتقای سلامت روانی، آشنایی خانواده سربازان با ویژگی دوره جوانی و سربازی در بین آن‌ها امری ضروری به نظر می‌رسد و ضرورت بهره گیری از روش‌های درمانی پیش از پیش احساس می‌شود.
مقدمه
هر کشوری برای دفاع از حریم مرزهای خود و برای دفاع از استقلال و حفظ تمامیت ارضی خویش نیاز به نیروی مقتدر دفاعی دارد. آن‌چه در طول تاریخ برای گذشتگان به اثبات رسیده، این است که میان استقلال سیاسی و اقتصادی یک کشور با نیروی نظامی و دفاعی آن، رابطه مستقیمی وجود دارد. بخش عمده نیروهای مسلح هر کشوری متشکل از سربازان و نیروهای وظیفه آن کشور است. در واقع این قضیه بر هیچ فرد یا سازمانی پوشیده نیست که ارزشمندترین دارایی در هر ارتشی نیروی انسانی می‌باشد. نیروی انسانی که بتواند مؤثر واقع شود و در مأموریت‌ها و عملیات‌ها علاوه بر تسلیحات و امکانات سخت افزاری و فناوری گران قیمت ما به نیروی انسانی نیاز داریم که از لحاظ جسمی و روحی آمادگی کامل را در برابر دشمن داشته باشد (خادم الحسینی و همکاران، ۱۳۸۸).
امروزه مهم ترین سرمایه‌ی هر سازمان، نیروی انسانی آن می‌باشد. با توجّه به قرار گرفتن در عصر اطلاعات و ارتباطات، نیروی انسانی هر سازمان نیز در موقعیتی قرار گرفته؛ که محیط اطراف آن به طور مداوم و دایم در حال تغییر و تحول است. به عبارتی دیگر محیط یک سیستم باز و پویا است که تحت تأثیر عوامل و عناصر مختلف و گوناگونی قرار ‌می‌گیرد. دانش و اطلاعات بشری نیز رو به فزونی است. سازمان‌ها باید برای ماندگاری و بالندگی، خود را برای رویارویی با این تغییر و تحولات بزرگ آماده و هماهنگ نمایند؛ و گر نه خیلی زود باید از دنیای رقابت کنار روند. البته منظور از آمادگی، آمادگی سخت افزاری و تجهیزاتی نیست، بلکه آن‌ها باید نیروی انسانی خود را به عنوان دارایی و سرمایه‌ی اصلی و ارزشمند سازمان آماده سازند (پورکریمی به نقل از دراکر ۱۳۸۱).
در دنیای امروز سازمان‌های گوناگون تحت تأثیر عناصر مختلفی همچون، تغییر و تحولات ناگهانی، افزایش رقابت جهانی، نیاز به نیروی انسانی کارآمد و مؤثر، وجود منابع محدود و نیازهای نامحدود و… قرار دارند. پس از سال‌ها تجربه، سازمان‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که اگر بخواهند در امور کاری خود موفق باشند و نسبت به دیگر رقبا پیشی بگیرند و در عرصه‌ی رقابت از آن‌ها عقب نمانند، باید دارای نیروی انسانی متخصص، مبتکر و با انگیزه‌ی بالا باشند (سجادی و امیدواری، ۱۳۸۶).
از آن جا که نیروی انسانی اساس و سرمایه‌ی واقعی یک سازمان را تشکیل ‌می‌دهد، روشن است که برای رویارویی با این چالش‌ها و پاسخگویی به نیازهای افراد، کارکنان باید خود را به طور مداوم بروز کنند و مطابق با تحولات روز پیش بروند و در برابر با تغییرات جدید مقاومتی از خودشان نشان ندهند، بلکه پذیرای تغییرات جدید باشند و حتی در حالت ایده‌آل این که، زمینه را برای تغییرات جدید آماده و فراهم سازند. همه‌ی این عوامل در صورتی محقق خواهد شد که کارکنان و اعضاء برنامه ای برای رشد و توانمندسازی خود داشته باشند تا به کمک آن بتوانند به اهداف مورد نظر و از پیش تعیین شده برسند. در واقع اگر برنامه ای برای رشد و تواناسازی افراد وجود داشته باشد این باعث خواهد شد که، افراد ظرفیت‌ها و توانایی‌های خود را بهتر بشناسند و از آن‌ها در جهت رشد بهتر و بیشتر سازمان کمک بگیرند.
با توجه به مطالب ذکر شده آموزش یکی از مهم ترین و اصلی ترین ابزارهای این پرورش و توسعه است و تجربه ای به شمار‌ می‌رود که مبتنی بر یادگیری است و یادگیری زمانی صورت‌ می‌گیرد که باعث ایجاد تغییرات نسبتاً پایداری در فرد گردد، تا وی را برای انجام بهتر کارها یاری کند و هم چنین باعث بالا رفتن مهارت‌ها در نتیجه توانمند شدن برای تحقق بخشی به اهداف از پیش تعیین شده قادر سازد، زیرا پژوهش‌ها نشان‌ می‌دهد که توانمندسازی روانشناختی سربازان یکی از اهداف غیرمستقیم دوره‌های آموزش وظیفه عمومی است (دانش فرد و ذاکری، ۱۳۹۱).

Print Friendly

نوشتن دیدگاه

آدرس پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شد.لطفا فیلد های که دارای ستاره هستند را پر کنید *

*


*